Eerlijk gezegd weet ik dat zelf ook niet precies.
En dat is eigenlijk al begonnen eind februari.
Het begon met een telefoontje van mijn vader.
Hij vertelde dat hij keelkanker had.
Ik kon geen woord uitbrengen en heb de eerste
2 maanden alleen maar kunnen denken aan
de plannen die al gemaakt waren en aan
de dingen die we al gedaan hadden.
14 April ging mijn vader naar het ziekenhuis in Groningen.
Voor mij een heel eind weg want ik woon bij Rotterdam.
Het is nu 8 Juli en mijn vader ligt nog steeds in het
ziekenhuis in Groningen. Zijn rechterlong is verwijderd
en hij kan maar niet herstellen van de operatie.
De tumor in zijn keel zit er nog steeds.
De tumor in op zijn stembanden is al weg gehaald.
Een paar weken geleden hebben wij een serieus
gesprek gehad waarbij mijn vader aangaf niet
meer verder te willen leven. Mijn tante en ik
(de enige familieleden die hij heeft)
konden zijn keuze erg goed begrijpen
aangezien hij het erg zwaar heeft gehad.
Hij heeft 8 weken al slapende aan de hart/longmachine
gelegen op de IC. Zijn (achterlijke) vriendin
was het niet met zijn keuze eens en zei dat hij
alleen maar aan zichzelf dacht en niet aan haar.
Toen mijn vader zijn besluit dus had uitgesproken
en de plannen waren besproken dacht ik:
'mijn relatie gaat niet goed dus ik zeg
mijn baan op en verhuis terug naar Zwolle'
(Daar zou hij namelijk naar toe overgeplaatst worden)
Mijn baan opzeggen was het minst moeilijk.
Een baan in Zwolle te vinden schijnt erg moeilijk te zijn.
Onderdak nog veel moeilijker.
Dus eigenlijk voelde ik mij toch niet zo goed
over mijn overhaastte besluit.
Nou is mijn vriend afgelopen dinsdag op staande
voet ontslagen. Fijn beide zonder werk en beide zonder inkomen.
Ik krijg geen uitkering omdat ik zelf ontslag heb genomen.
En mijn vriend krijgt geen uitkering omdat hij ontslagen
is vanwege ongewenste intimiteiten op het werk.
Hij zei mij dat hij een tijdje terug in de billen van
een vrouwelijk collega had geknepen en dat het
een grapje was. Nou noem ik dat van mijn kant
al geen grapje en helemaal niet als het mij als
vrouwelijke collega zou overkomen.
Vanochtend kwam de brief die ik natuurlijk ook
gelezen heb. In die brief stond dat het veelvuldig
voorgekomen is dat hij vrouwelijk collega's
onzedelijk heeft betast en sexuele opmerking maakt.
Hij was hier al meer dan eens voor gewaarschuwd
en wist wat de consequenties zouden zijn.
Vervelend voor die vrouwen maar ik vind
het ook vervelend voor mij want eigenlijk
is andere vrouwen onzedelijk betasten
bijna gelijk aan vreemdgaan.
Gelukkig kan ik volgende week weer aan de slag
bij mijn (vorige) werkgever. Dus dat wordt dan
toch maar op zoek naar een woning in de buurt
van waar ik nu woon en niet in Zwolle.
Helaas duurt het wachten op een huis erg lang.
Gemiddeld zo'n 6 tot 7 jaar in Capelle.
Ik weet niet of ik nog wel zo lang met mijn
aanrander in één huis wil/ kan wonen.
Dit was natuurlijk een beknopt verhaal.
Maar op dit moment weet ik me
geen raad meer met mijn gevoelens.
Dus schrijf het hier maar van mij af. | 
